About the connecting art practice - Sanne Wolf (EN)

 

Artist Sanne Wolf had a long incubation in her studio before coming out with her work. She

became skilled in crafts such as stone-, letter - and woodwork while making sculptures and

textile art. At the same time she researched non-western cultures such as the Berber and

Mayan culture. This made her refect on postmodernism and abstract art. It is there that

her interest in the connections between ancient and contemporary art originated. In the

development of her art practice she relies on an anthroposophic concept of humanity, but

also on her studies in art and sociology.

It is obvious that De Wolf use of materials has changed over time. Starting with rather

hard materials such as stone, she gradually started to work with lighter and more delicate

materials such as porcelain, plaster, textiles, hair and breastmilk.

Her knowledge and mastery of various techniques and materials led to an interdisciplinary

practice using sculpture, video, installation, performance and textiles, often

simiultaneously. While pursuing her research into materials, De Wolf is always aiming to

make the immaterial visible. This creates a subtle visual language that is extremely fragile

and poetic, where the focus lies on tactile surfaces; departing from the human body and

skin, moving on to fabrics and recognizable textures from our immediate environment.

Fragments of the human body appear in fragile sculptures made of plaster, bone and

porcelain and pieces of skin. Other textures become highlighted by weaving or

embroidering graphic and other patterns in fne or coarse fabrics. the human body: pieces

of skin, bones, a head that shows up. Other textures become highlighted by weaving or

embroidering among other graphic patterns in fne or coarse fabrics. She suggests these

textures in front of or next to old drawings and language systems, questioning, renewing

and reinvigorating them. These lines and interconnections are a metaphor for the social

fabric.

De Wolf concentrates on unraveling the parallels between western and non-western

structures and makes them visible. Through the exchange of materials, she connects

different layers and levels, past and present in a synergy between matter, energy and time.

This shamanistic artistic strategy is also strongly refected in her performances.

 

De Wolf brings attention to the performing operations during the artistic process:

Destructive and constructive operations are repeated, such as disassembling, clipping,

cutting, burning pieces or the unraveled threads back to connect with eachother or to

nodes.

The act of embroidering as restorative and healing act (a mending process) is an

important narrative element in her performances. Language and communication systems

reveal themselvess as accurate in the work of De Wolf. The Berber script has initiated

De Wolf to the graphic conversion of lines and characters that are no more than a sign or

articulation of a shudder. the series of works resulting from La langue maternelle witnesses

of pure extraction (“L’ Empire des signes” - Roland Barthes).

 

Her travels trough various cultures have fueled an awareness about our society. This topic

is signifcantly fed by the lectures and literature of the American philosopher Martha

Nussbaum in which she developped an interest. In recent years Sanne is focused on the

human being as a social responsible.

With Salon des réfugiés, 2015-2016 - Salon des refusés, 1863 she takes on the sensitive

issue of the incoming refugees in Europe, drawing a parallel with art history, notably the

Paris Salons of the 19th century and the Hellenistic sculptures.

In the same year, after a six months residency in a care facility where dementia is a central

issue, De Wolf made the exhibition ‘Gestures and shudders’. With this work, she wanted

to articulate her ideas about social engagement and responsibility towards the “other” and

invites the viewer to slow down and contemplate.

Isabelle De Baets, Ghent, december 2016

 

 

Over de verbindende kunstpraktijk van Sanne De Wolf (NL)

Kunstenares Sanne De Wolf doorliep een lange incubatiefase in haar atelier alvorens met haar werk naar buiten te treden. In die fase bekwaamde ze zich gestaag verder in diverse ambachtelijke technieken -als steen-houtbewerking, lettersculptuur en textielkunst- en dompelde ze zich geregeld onder in de leefwereld van niet-westerse culturen. De ontwikkeling van haar kunstpraktijk steunt enerzijds op een antroposofisch denkbeeld, maar evenzeer op haar studies binnen de kunstwetenschappen en sociologie.

Opvallend is dat haar keuze voor materialen verandert doorheen de tijd. Startend met eerder harde materialen als steen en glas ging ze geleidelijk aan werken met lichtere en meer gevoelige materialen als porselein, gips, papier en textiel.

Haar kennis en beheersing van diverse technieken en materialen leidde tot het beoefenen van verschillende kunstdisciplines naast elkaar, zoals sculptuur, video, installatie, performance en textiel. In haar materiaalonderzoek streeft De Wolf er steeds naar om het immateriële zichtbaar te maken. Dit leidt tot een subtiele beeldtaal die uiterst fragiel en poëtisch is en waarin de aandacht komt te liggen op de tactiliteit en de texturen van de ons omgevende oppervlakken. Die kunnen een breed spectrum bestrijken: vertrekkende van de microschaal van onze huid over de textiele en andere oppervlakken uit ons directe omgeving tot deze uit onze bredere leefwereld. In haar werk duikt de menselijke gedaante op in fragiele sculpturen in gips, albast en porselein. Vaak zijn het louter fragmenten van dat menselijk lichaam: stukjes huid, botten, een hoofd dat terechtkomt in een installatie of in een rituele performance.

 

Andere texturen benadrukt ze door onder meer grafische patronen in fijn of grofmazige weefsels te weven of borduren. Ze stelt deze texturen graag tegenover of naast oude teken- en taalsystemen en laat deze soms als het ware in elkaar overvloeien. Zo weet Sanne De Wolf parallellen tussen Westerse en niet Westerse structuren te ontrafelen en zichtbaar te maken. Teken- en taalsystemen weet ze opnieuw te activeren en op een bepaalde manier terug te brengen naar een soort essentiële staat van zijn of een ander betekenisniveau. Het worden lijnen of verbindingen die metafoor staan voor deze in het sociale weefsel.

Abstracte patronen in het weefsel of op papier, balanceren tussen leesbare en onleesbare tekst. Deze lijn - of tekensystemen brengen de aandacht naar de fragiele of transparantede  oppervlakken en naar de onmiddellijke omgeving die ze daardoor weet op te laden met energie. Het is steeds doorheen de uitwisseling van materialen dat Sanne De Wolf verschillende lagen en niveau’s met elkaar weet te verbinden. Ze verbindt heden en verleden en knoopt uiteenlopende tijdslijnen en energieën aan elkaar en brengt zo een synergie tot stand tussen materie, tijd en energie. Deze sjamanistische artistieke strategie komt ook sterk tot uiting in haar performances. Daarin brengt ze de aandacht vooral naar de uitvoerende handelingen tijdens het artistiek proces. Destructieve en constructieve handelingen worden herhaald, zoals het uit elkaar halen, het knippen, snijden, doorbranden van stukken stof of draden en het terug aan elkaar zetten ervan, door de losgemaakte stukken te naaien of de ontrafelde draden terug met elkaar te verbinden of te knopen. De handeling van het borduren als herstellende en helende act (a mending process) komt als narratief element in haar performances dan ook heel sterk naar voor.
 

Taal-en communicatiesystemen duiken telkens terug op in het werk van De Wolf. De Berberschriftuur heeft De Wolf ingewijd in de grafische omzetting van lijnen en tekens die niet meer dan een zucht of een huivering openbaren. Bovendien hebben haar reizen doorheen diverse maatschappelijke lagen en culturen een ‘awareness’ gebracht rond ons maatschappelijk bestel. Vele van De Wolf haar werken werden gevoed door de lezingen en literatuur van de Amerikaanse filosofe Martha Nussbaum. Afgelopen jaren ligt haar focus op de mens als sociaal verantwoordelijk wezen. Met Salon des refugiés 2015, Salon des refusés, 1863 snijdt zij de gevoelige problematiek aan van de instromende vluchtelingen in Europa. Maar ook hier laat zij de kunstgeschiedenis niet achterwege en maakt een link met de Parijse Salons en de Grieks - Hellenistische beeldhouwkunst. Hetzelfde jaar realiseert De Wolf de tentoonstelling Gestures and shudders na zes maanden te resideren in een zorginstelling waar dementie centraal staat. Via dit werk communiceert ze op een treffende manier over haar ideeën rond sociale betrokkenheid en onze sociale verantwoordelijkheid tot de 'ander' en maant ze de toeschouwer aan tot vertaging en verstilling.

page2image18952 page2image19112 page2image19272

Isabelle De Baets, Gent, december 2016